Jozef J. Peters
 
Jozef J. Peters is een stil, onvoldoende gewaardeerd beeldhouwer. Hij is een beeldhouwer, dat is iemand die de grote geslotenheid en ook de plastische vorm van een steen of een houtblok primair stelt en behoudt, om er als kunstenaar zijn inspiratie uit los te houwen. Hij beheerst duidelijk en op een bijna virtuoze wijze de technieken, maar is bovendien een persoon met een rijke en persoonlijke vormentaal.

Uit een bespreking voor de BRT door T. Van Looij
Leven
Jozef J. Peters wordt in 1927 geboren te Antwerpen, waar hij in 1983 ook overlijdt. Zijn studies begint hij aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten.

Hij wint verschillende prijzen: de eerste prijs hout- en steenkappen, de zilveren medaille van de Staat, de eerste prijs summa cum laude, de prijs Rotary en de gouden medaille van de Staat voor boetseren van figuur naar leven bij Prof. A. Dupon. Daarnaast ontvangt hij de eerste prijs magna cum laude en de prijs Rotary voor boetseren van figuur naar het leven bij Prof. W. Kreitz. In 1956 wordt hij genomineerd voor de Prijs van Rome.

Gedurende vijf jaar vervolmaakt hij zich aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten; in 1959 is hij laureaat. Vanaf dan werkt hij als zelfstandig kunstenaar.

In de jaren zeventig is hij de drijvende kracht achter de heroprichting van de Academie van Mortsel, waarvan hij in 1977 naast docent ook directeur wordt.


Peters is een natuurlijke idealist. Hij idealiseert niet. Hij vertrekt van de natuur, laat de natuur niet los, zoekt er de ziel in te plaatsen of uit te halen.

Uit een bespreking door F. Boenders
beeldhouwer Jozef J. Peters ©